به نام همون کسي که دليل بودن همه ی ماست و دليل خوب بودن هم? ما.راستش نميدونم چطور شد!

آخه من بچه خوبي بودم.يهو چشم واکردم ديدم دارم مثل يه حيوون زندگي مي کنم.براي من که کودکيم

توي پاکي گذشته بود و همه دوستم داشتند خيلي سخت بود که حالا همه ازم متنفر باشند.ديدم ديگه

هيچي از انسانيت واسم نمونده.شبها تا نصف شب پاي اينترنت و سايتهاي ......و صبحها هم که نماز و

کلاس و درس  و خواب تا وسط ظهر.رابطه ام با همه بد شده بود.با پدر با مادر با دوست با استاد و با

همه.انقدر بد اخلاق شده بودم که همه ازم فرار مي کردندبه خدا و قيامت و اين حرفا اعتقاد داشتم اما

ديگه برام مهم نبود فقط مهم اين بود که هر کاري به دستم مياد انجام بدم.فيلمهاي ضد اخلاقي اولين

تفريحم بود و فکر کردن به اين مسائل همه زندگيم.درسم افت کرده بود.با اينکه قيافه موجه به خودم

 مي گرفتم و ديگران رو خوب فريب مي دادم اما حس مي کردم ديگران کم کم دارند ازم متنفر مي شوند

 بي مهري ديگران آزارم مي داد.دوستام ديگه خبري ازم نمي گرفتند.دوستهاي خوبم را از دست داده بودم

 و در عوض يه عده آدم فاسد و کثيف همدم من شده بودند.گناه و فساد باعث مي شد ديگران دوستم

 نداشته باشند.انگار که همه از قياف? آدم درون آدم رو مي بينند.هميشه از خودم بدم ميامد.مخصوصا

وقتي ميديدم که ديگران مي تونند خوب باشند و من نه.حتي يه مدت هم که سيگار مي کشيدم.

رابطه هاي نامشروع برام زياد زشت نبود.هر گناهي که بگيد انجام داده بودم.خلاصه يه نکبت تمام عيار

شده بودم.تا اينکه يه روز به خودم نگاه کردم.ديدم ديگه دارم از آدميت خارج مي شم.احساس کردم من

 براي اين همه کار بد ساخته نشده بودم.با خودم گفتم ديگه گناه رو نيستم.حالا همه دوستام دوستم

دارند.همه مي خوان که باهاشون رابطه برقرار کنم.دوستاي خوبي پيدا کردم.معدلم بالا رفته.با انگيزه و

شور و شوق زندگي مي کنم.ديگران ازم راضي هستند و خدا همه کارهام رو اصلاح مي کنه.بخدا زندگيم

 اصلا قابل مقايسه با قبل نيست..نماز اول وقت و دعا و اخلاق خوب و ايمان و پاکي هديه هايي بود که

خدا بخاطر بازگشت من بهم داد.من عاشق خدا شده ام.يه بار هم که شده امتحان کنيد به امتحانش

مي ارزه.